Βρυκόλακες Στο Χωριό

1

Θυμάμαι αρκετά καλά εκείνη τη νύχτα.Καθόμουν με τα ξαδέρφια μου έξω από την εκκλησία του χωριού.Ξαφνικά κάποιος από μακριά άρχισε να φωνάζει το όνομα μου.
Στην αρχή φαντάστηκα ότι θα ήταν οι γονείς μου ή κανένας γνωστός.
Εκείνη τη νύχτα άκουσα το όνομα μου άλλες δύο φορές!Το επόμενο πρωί ρώτησα αν κάποιος με είχε φωνάξει εχτές.Με κοιτούσαν σα να ήμουν παλαβός.
Από εκείνη τη στιγμή διαπίστωσα οτι ένα από τα ξαδέρφια μου άρχισε να φέρεται παράξενα,μου έλεγε να μη βγαίνω το βράδυ να μην απαντώ στο κάλεσμα του ονόματος μου και ότι τα έλεγε από ενδιαφέρον.
Τις επόμενες μέρες το πίεσα να μου πει τι συνέβαινε και έτσι έκανε.
Με τρόμο μου αποκάλυψε ότι το χωριό από παλιά περιβάλεται από μύθους βρυκολάκων!!!!Και ότι πιάνουν τα θύματα τους φωνάζοντας το όνομα τους.Εκείνο το βράδυ έμεινα μέσα.
Κατάλαβα ότι έλεγε αλήθεια όταν σηκώθηκα το βράδυ για να πιω νερό και είδα μια σκιά με καρφωμένα δυο,σαν διαμάντια μάτια πάνω μου!!!!!!
Από εκείνη τη μέρα άρχισα να πιστεύω στα βαμπίρ.

Ένας Γέρος Μας Ακολουθεί!

0
Ένα βράδυ λοιπόν, ο πατέρας μου και ένας ξάδελφος του γύριζαν σπίτι. Κάποια στιγμή κατάλαβαν ότι κάποιος τους ακολουθούσε. Γυρνάνε και βλέπουν έναν γέρο, ο οποίος όμως ήταν κάπως περίεργος και φαινόταν κάπως θαμπά. Τον ρωτάνε λοιπόν μπας και ήταν κανένας χωριανός αλλά καμία απάντηση. Πιτσιρικάδες ήταν και ψιλοχεστήκανε οπότε είπαν να συνεχίσουν τον δρόμο. Ο παππούς όμως σε όλον τον δρόμο από πίσω τους σε σταθερή απόσταση.

Κάποια στιγμή για να τον αποφύγουν είπαν να σκαρφαλώσουν σε ένα σημείο που έβγαζε σε ένα δρομάκι για το σπίτι. Ανεβαίνουν, και αφού περπατάνε για λίγο κοιτάνε πίσω και βλέπουν τον παππού να έχει ανέβει και να κάθεται σε μια πέτρα κοιτάζοντας τους. Αρχίζουν να φωνάζουν “γιαγιά γιαγιά”, Ώστε να ερχόταν η γιαγιά από το σπίτι να τα πάρει να πάνε μαζί. Με το που απαντάει η γιαγιά γυρίζουν πίσω και ο γέρος είχε εξαφανιστεί.

Από ότι μου λέει ο πατέρας μου πίσω από εκεί που ανέβηκαν δεν μπορούσε να πάει κανείς γιατί ήταν πολύ απότομο, αριστερά είχε ένα χωράφι το οποίο ήταν περιφραγμένο και δεξιά είναι γκρεμός. Μια μέρα με είχε πάει στο σημείο και όντως η περιγραφή του ήταν ακριβής (μόνο ο φράκτης από το χωράφι δεν υπήρχε πλέον).

Το είπαν στην γιαγιά τους και τους είπε ότι ήταν ο Άγιος Νικόλας που τα ακολουθούσε και καλά να τα προστατέψει μέχρι να φτάσουν σπίτι. Από εκεί κάτω που πέρασαν έχει ένα εκκλησάκι του Άγιου Νικόλα. Ο πατέρας μου δεν το πιστεύει ότι ήταν ο Άγιος Νικόλας, αλλά το τι έγινε ο παππούς που τους ακολουθούσε ένας θεός ξέρει.

Ο Τράγος

1
H γιαγιά μου κάποτε μου είχε πει μια ιστορία για τον πατέρα της με έναν τράγο. Ο προπάππος μου μόλις είχε τελειώσει η κατοχή κι ενώ η Αθήνα ήταν ακόμα χωριό κι όχι η γνωστή τσιμεντούπολη που όλοι γνωρίζουμε, γυρνώντας από την δουλεία στο σπίτι βλέπει μπροστά του έναν τράγο. Ήξερε πως κανένας γείτονας δεν είχε στην κατοχή του κάποιον τράγο και σκέφτηκε ότι από κάπου θα είχε φύγει και βρέθηκε στην περιοχή. Μην γνωρίζοντας σε ποιον ανήκει είπε να τον πάρει, αλλά την ώρα που πλησίασε τον τράγο για να τον πάρει τον είδε να αλλάζει και να γίνεται κάτι σαν άνθρωπος με κέρατα και πόδια τράγου.
Μόλις κατάλαβε τι ήταν αυτό, ο προπάππος το έβαλε στα πόδια κι αυτό άρχισε να τον κυνηγάει. ο προπάππος πρόλαβε να μπει στο σπίτι του και ζήτησε από τα παιδιά του και την γυναίκα του να κλειδαμπαρώσουν όλες τις πόρτες και τα παράθυρα. Τότε όλες οι πόρτες και τα παράθυρα άρχισαν να τρέμουν με βροντές και ακούστηκε μια φωνή, «βγες έξω, είσαι δικός μου», βλασφημίες και άλλα τέτοια. Η προγιαγιά μου και τα παιδιά τα έχασαν, Ο προπάππος μου τους εξήγησε τι είχε γίνει και η προγιαγιά μου κατάλαβε έτσι πήρε λιβάνι και λιβάνισε όλο το σπίτι και προσευχήθηκε σε μια εικόνα της Παναγίτσας που είχε για να φύγει το κακό. Μέτα από λίγο οι βροντές και οι φωνές σταμάτησαν και όλα ηρέμησαν.

Το Ατύχημα.

0

Καλησπέρα σε όλους. Την εμπειρία μου την έχω μοιραστεί με λίγα άτομα στην ζωή μου αλλά πιστεύω ότι είναι κάτι που αξίζει και θέλω να ακούσω τα σχόλιά σας. Δεν μπορώ να την χαρακτηρίσω ως εξωπραγματική αλλά σίγουρα έχει να κάνει κάτι με το υποσυνείδητο ή αν θέλετε με την 6η αίσθηση. Πριν 3 χρόνια ήμουν στο σπίτι ενός ανθρώπου που είχα σχέση. Καθόμουν στο κρεβάτι και ξαφνικά κάτι ένιωσα, ας το πούμε ανατριχίλα. Κοιτούσα στο κενό και άρχισα να βουρκώνω χωρίς να ξέρω το γιατί. Ο φίλος μου καθώς κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με ρώτησε τι είχα. Εγώ τότε του απάντησα: έχω ένα πάρα πολύ κακό προαίσθημα, κάτι πολύ κακό θα γίνει, κάποιον θα τον πατήσει αμάξι. Ή εμένα ή κάποιον πολύ κοντινό μου άνθρωπο. Φυσικά το παιδί δεν μου είπε τίποτα απλά για να μην ανησυχώ. Την άλλη μέρα πήγα το πρωί στο σχολείο και όπως κάθε μέρα γύρισα με το λεωφορείο. Κατέβηκα στην στάση για να ξεκινήσω τον ποδαρόδρομο (το σπίτι μου ήταν λίγο μακρυά από την στάση), αλλά γύρισα να κοιτάξω κάτι πίσω. Και έγινε το μοιραίο. Ήταν και ένα άλλο παιδί μαζί μου, προσπάθησε να με τραβήξει αλλά δεν πρόλαβε. Με χτύπησε αμάξι. Πήγα νοσοκομείο γιατί μάλλον μου είχε βγει ο ώμος (αλλά από ότι μου είπαν οι γιατροί αργότερα είχα σπάσει την κλείδα μου), και όταν πήρα τον φίλο μου τηλέφωνο και του είπα τι έγινε τα έπαιξε, όπως και κάθε άλλος άλλωστε στην θέση του.

Η Μοναχή.

0

Η ιστορία που θα σας διηγηθώ, έλαβε χώρα σε ένα μοναστήρι το οποίο βρίσκεται στην Βόρεια Ελλάδα. Σε αυτό το μοναστήρι ζούσαν περίπου πενήντα μοναχές μαζί με την ηγουμένη. Η ζωή τους κυλούσε με τους ίδιους ρυθμούς κι έκαναν σχεδόν κάθε μέρα τις ίδιες δουλειές.

Μια μέρα σαν όλες τις άλλες είχαν καθίσει όλες οι μοναχές να φάνε και ξεκίνησε μια συζήτηση άγνωστου περιεχομένου. Πάνω στην κουβέντα όμως ξέσπασε μια έντονη λογομαχία ανάμεσα στην ηγουμένη και σε μια μοναχή. Οι τόνοι όμως ανέβηκαν πολύ και άρχισε η μία να βλαστημάει την άλλη. Τότε η μοναχή σηκώθηκε, άρπαξε ένα μαχαίρι και πάνω στα νεύρα της το κάρφωσε πάνω σε μια εικόνα της Παναγίας. Μετά από αυτό ο καβγάς σταμάτησε.

Τα χρόνια πέρασαν. Κι αν όχι όλες, οι περισσότερες μοναχές πέθαναν. Το περίεργο σε όλη την ιστορία είναι ότι η μοναχή που κάρφωσε το μαχαίρι στην εικόνα έχει κι αυτή πεθάνει εδώ και πάρα πολλά χρόνια, αλλά το χέρι της που έμπηξε το μαχαίρι στην εικόνα ακόμα δεν έχει λιώσει.

Ο Άντρας Δίχως Πρόσωπο.

6

Θα σας πω μια ιστορία, που την έχω ζήσει… Έχω και μάρτυρες τους φίλους μου, που εκείνη την μέρα ήταν και αυτοί μαζί μου.

Μια ηλιόλουστη μέρα, θυμάμαι ήταν Σάββατο, ξεκινήσαμε μια παρέα έξι ατόμων να εξερευνήσουμε ένα παλιό κάστρο που φήμες έλεγαν ότι ήταν στοιχειωμένο. Φτάσαμε, λοιπόν στο κάστρο αλλά κανείς, μα κανείς δεν έδωσε σημασία στις φήμες που ακούγονταν… Αποφασίσαμε να χωριστούμε σε ομάδες των τριών, πηγαίνοντας η πρώτη ομάδα στον πρώτο και πιο ψηλό όροφο του κτηρίου και όλοι οι υπόλοιποι στο υπόγειο. Η ομάδα μου (για να λέμε την αλήθεια) το έπαιζε λίγο ατρόμητη, γενναία, κτλ. κτλ… Κατεβήκαμε στο υπόγειο όπου μας περίμενε μια έκπληξη. Εγώ, από την περιέργεια που είχα, άνοιξα μια ντουλάπα ενώ μίλαγα με τους άλλους δυο και συζητάγαμε για το πού θα πάμε μετά. Όπως καταλαβαίνετε άνοιξα αυτή την ντουλάπα χωρίς να την κοιτάζω… Η κολλητή μου άρχισε να τσιρίζει και ο κολλητός μου είχε ασπρίσει από τον φόβο του και δεν μπορούσε να πάρει ανάσα…

Τους ρώτησα τι έπαθαν και μου απάντησαν ταυτόχρονα με μια βραχνή φωνή να κοιτάξω πίσω μου. Εγώ μόλις κοίταξα μέσα στην ντουλάπα είδα έναν “άντρα” με μαύρο κουστούμι, χωρίς μαλλιά και με ένα άσπρο κεφάλι χωρίς πρόσωπο! Άκουσα μια στριγκλιά αλλά δεν ήταν κανενός από εμάς. Αμέσως, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, φτάσαμε τρέχοντας στον πρώτο όροφο και ειδοποιήσαμε και τους άλλους. Μας είπαν ότι και αυτοί άκουσαν φωνές και τσιρίδες. Πριν το καταλάβουμε καλά-καλά, είδαμε κάτι άσπρο να αιωρείται στον αέρα! Δεν ξέραμε τι ήταν και ούτε θέλαμε να μάθουμε… Ευτυχώς τρέξαμε πολύ γρήγορα, (τόσο γρήγορα δεν είχαμε ξανατρέξει στην ζωή μας) και προλάβαμε να φύγουμε από εκεί. Όποιος πλέον μας ρωτάει αν πιστεύουμε στα φαντάσματα, απλώς δεν απαντάμε και προσπαθούμε να μην μιλάμε πλέον για αυτό…

Πηγή: http://gokuthelegend.wordpress.com/

Νύχτα Πρωτοχρονιάς

0

Νύχτα Πρωτοχρονιάς. Η μικρή Κωνσταντίνα αγρύπνησε στο κρεβάτι της όλη τη νύχτα περιμένοντας τον Αί-Βασίλη μέχρι πού δεν άντεξε και αποφάσισε να επισκεφτεί το σαλόνι που το στόλιζε ένα 2μετρο Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Κατέβηκε γεμάτη λαχτάρα τα σκοτεινά σκαλιά που έτριζαν και παραπονιούνταν σε κάθε πάτημα της. Αντικρίζοντας τη θέα του καλοστολισμένου σαλονιού το χαμόγελο της πάγωσε. Μία λίμνη με κόκκινο υγρό απλωνόταν μπροστά της. Κοίταξε παραπέρα όπου η ματιά της έφτασε σε μία μαυροφορεμένη γυναίκα η οποία κρατούσε ένα δώρο στα χέρια της. Η μικρή μη καταλαβαίνοντας τον κίνδυνο έτρεξε προς την γυναίκα και άρπαξε γεμάτη χαρά το δώρο από τα χέρια της. Ανοίγοντας το αντίκρισε κάτι απόκοσμο. Ένα κομμένο κεφάλι με μια έντρομη έκφραση. Πάγωσε ολόκληρη! Πέταξε αμέσως το «δώρο» κάτω και κοίταξε προς την γυναίκα κλαίγοντας, γεμάτη φόβο. Η γυναίκα τότε ούρλιαξε και ένα τεράστιο σατανικό χαμόγελο απλώθηκε στο απόκοσμο πρόσωπό της. Το κορίτσι βρέθηκε το επόμενο πρωί νεκρό κάτω από το Χριστουγεννιάτικο Δέντρο μαζί με ένα σημείωμα που έλεγε
« ΘΑ ΓΥΡΊΣΩ ΓΙΑ ΕΣΑΣ»

 Συνεχίζεται..