The Vampire Diaries

0

Πόσοι από εσάς βλέπουν Vampire Diaries;


Η 17χρονη Έλενα προσπαθεί να συνέλθει από τον τραγικό χαμό των γονιών της. Η επιστροφή στο σχολείο αλλά και η καθημερινότητα είναι ιδιαίτερα δύσκολη καθώς έχει να φροντίσει και τον Τζέρεμι, τον 15χρονο προβληματικό αδελφό της.

Η γνωριμία της με ένα νέο παιδί στο σχολείο, τον Στεφάν, αλλάζει τη διάθεσή της και αισθάνεται μετά από πολύ καιρό πως υπάρχει κάποιος, που μπορεί πραγματικά να καταλάβει τι αισθάνεται και τι περνάει. Η Έλενα πιστεύει πως έχει αφήσει πια πίσω τους εφιάλτες. Δεν μπορεί ούτε να περάσει από το νου της ότι ο εφιάλτης…της κρατάει το χέρι!

Ο Στεφάν είναι βρικόλακας αλλά προσπαθεί να ζήσει ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους ειρηνικά και να καταπολεμήσει την επιθυμία του να γευθεί το αίμα της Έλενας.

Αντίθετα ο αδελφός του Ντέιμον είναι αιμοδιψής, αδίστακτος. Η προσωποποίηση της βιαιότητας. Η σχέση της Έλενα και του Στεφάν δυναμώνει μέρα με τη μέρα. Το ίδιο και η επιθυμία του Ντέιμον να καταστρέψει την πόλη και να κάνει δική του την Έλενα.

Δυο αδέλφια, δυο βρικόλακες σε μια μάχη δίχως έλεος…

Στον δεύτερο κύκλο, οι δημιουργοί βάζουν στη μυθοπλασία της σειράς, τους λυκανθρώπους, τους αιώνιους εχθούρς

Μετά τον θάνατο του πατέρα του Τάιλερ κάνει την εμφάνιση του ο θείος του, Μέισον. Ο Μέισον φτάνει στο Μίστικ Φολ για να παρηγορήσει την οικογένεια του Τάιλερ, η οποία εξακολουθεί να θρηνεί τον θάνατο του αρχηγού της. Αλλά έχει αποφασίσει ότι ήρθε η ώρα να αποκαλύψει στον Τάιλερ την «κατάρα», που βαραίνει την οικογένειά τους. Για να ενεργοποιηθεί το γονίδιο του λυκάνθρωπου στον Τάιλερ, θα πρέπει πρώτα να σκοτώσει κάποιον…

Βρέθηκαν βρυκόλακες στην Σωζόπολη

0

Ομάδα αρχαιολόγων από το Πανεπιστήμιο της Σόφιας έφεραν στο φως δυο ανθρώπινους σκελετούς που χρονολογούνται από το Μεσαίωνα, οι οποία είχαν καρφωμένους στο στήθος τους ράβδους σιδήρου, για να τους εμποδίσουν, σύμφωνα με το μύθο, να μεταμορφωθούν σε βρικόλακες. «Δεν καταλαβαίνω γιατί μια τόσο συνηθισμένη ανακάλυψη έγινε τόσο δημοφιλής. Μάλλον λόγω του μυστηρίου που περιβάλλει τη λέξη ‘βαμπίρ’.

Οι περισσότεροι από τους σκελετούς άνηκαν σε αριστοκράτες και κληρικούς. Το περίεργο είναι ότι δεν υπήρχαν γυναίκες μεταξύ τους. Μάλλον δεν πίστευαν στις ‘μάγισσες’», δήλωσε σχετικά ο Μποζιντάρ Ντιμιτρόφ, διευθυντής του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας της Σόφιας για την πρόσφατη ανακάλυψή του στην Βουλγαρική πόλη Σωζόπολη. Συμπληρώνοντας πως «Πρόκειται για μια συνηθισμένη πρακτική σε ορισμένες επαρχίες της χώρας που λάμβανε χώρα μέχρι και τις αρχές του 20ου αιώνα». Συγκεκριμένα οι συγγενείς των νεκρών που είχαν κάνει κακό στην ζωή τους, τους κάρφωναν σιδερένιες ράβδους μέσα στην καρδιά για να τους εμποδίσουν να γυρίσουν από τον τάφο και να πιουν το αίμα των ζωντανών. 

Συνολικά έχουν βρεθεί πάνω από 100 πτώματα στην Βουλγαρία, ενώ αντίστοιχες μακάβριες ανακαλύψεις έχουν γίνει και στην Βενετία. 

Βρυκόλακες

0

Οι βρυκόλακες είναι δημιουργήματα της λαϊκής φαντασίας, τα οποία στην ελληνική και χριστιανορθόδοξη παράδοση έχουν ποικίλα χαρακτηριστικά. Κατά τις διάφορες δοξασίες πρόκειται για σώματα νεκρών που για κάποιες αιτίες εξέρχονται από τους τάφους τη νύκτα και μπορούν να πάρουν διάφορες μορφές ζώων, ιδιαίτερα κατοικίδιων πχ σκύλου ή κατσικιού με απώτερο σκοπό να φοβίσουν ή να ενοχλήσουν τους ζωντανούς συγγενείς τους ή και ξένους, περιφερόμενοι στους χώρους που διαβιούσαν. Έτσι συνδέονται άμεσα με το κακό και τον Σατανά. Σε κάποιες περιοχές λέγονται «καταχανάδες» ή «τυμπανιαίοι» γιατί είναι φουσκωμένοι από το αίμα των ανθρώπων που έχουν πιεί. Τρέφονται με αίμα, αλλά και γάλα ή αλεύρι, μαγαρίζουν (λερώνουν) το σπίτι συγγενικών τους προσώπων και σκοτώνουν πρώτα τους συγγενείς τους. Δεν τους επηρεάζει ο ήλιος, αλλά φοβούνται τα Θεία και, κατά κάποιες ελληνικές παραδόσεις, η μόνη ημέρα που γυρίζουν στον τάφο τους είναι το Σάββατο ή η Κυριακή. Δεν μπορούν να διασχίσουν νερό, ειδικά θαλασσινό. Αλλα οι επιστημονες δεν αρνουνται την εμφανιση τους, λογω καποιων παραξενων επιθεσεων ζωων. Μπορει να ζουνε ακομα και σημερα απλα να μην εχουν τα εντονα χαρακτηστικα οπως στις κινηματογραφικες ταινιες(ματια κτλ.). Δεν πρέπει να συγχέονται με τα Βαμπίρ της Ανατολικής Ευρώπης, που έχουν δικές τους παραδόσεις, αλλά ούτε και με τα αποκυήματα της λογοτεχνίας, δηλ. τον Δράκουλα του Μπραμ Στόκερ, το Βαμπίρ του Τζον Πολλιντόρι, ή την Καμίλλα του Λε Φανού. Σύμφωνα με τη λογοτεχνία, τα βαμπίρ τρέφονται με το αίμα των ζωντανών. Μένουν στους τάφους τους κατά την διάρκεια της μέρας και βγαίνουν απ’ αυτούς μόλις νυχτώσει, εξαιτίας της αδυναμίας τους στο ηλιακό φως. Συνήθως παρουσιάζονται, σε έργα φαντασίας, με κυνόδοντες μεγαλύτερους του κανονικού, τους οποίους χρησιμοποιούν για να τρυπούν το σώμα των θυμάτων τους. Περισσότερο γνωστές στο ευρύ κοινό είναι οι παραδόσεις των βαμπίρ στην Ρουμανία, και αγνοούνται οι πλούσιες ελληνικές παραδόσεις για τους βρυκόλακες (ή βουρβούλακες ή βρυκολάκιους), που υπήρχαν σε όλη την Ελλάδα και στη Μ. Ασία (πχ Πόντος). Σήμερα, οι σύγχρονοι ανθρωπολόγοι προσπαθούν να διαχωρίσουν τον μύθο από την πραγματικότητα και να εξηγήσουν γιατί οι παραδόσεις για τους «απέθαντους» είναι τόσο διαδεδομένες, δεδομένου πως δεν έχει αποδειχθεί η ύπαρξη τέτοιων όντων