Παράξενα Πλάσματα

Βασιλίσκος

Ο βασιλίσκος ήταν ένα απ’ τα χειρότερα τέρατα που έχει πλάσει η φαντασία του ανθρώπου. Στις πρώτες αναπαραστάσεις του έμοιαζε με ένα μικρό φίδι με λοφίο, που μπορούσε να σκοτώσει με το δηλητήριο του αλλά και με το ίδιο του το βλέμμα,καθώς πίστευαν πως μπορεί να βάλει φωτιά ή να πετρώσει κάποιον ή κάτι όταν το κοιτάει.

Κατά το Μεσαίωνα, το φαντάζονταν μεγαλύτερο, με ανάσα που μπορούσε να σκοτώσει και έναν πολύ τρομακτικό βρυχηθμό. Αργότερα άλλαξε για τελευταία φορά η μορφή του: υποστήριζαν πως προερχόταν από αυγό που είχε γεννήσει κόκορας και κλώσησε βάτραχος. Έτσι τελικά απέκτησε κεφάλι και σώμα κόκορα, φτερά δράκου και ουρά φιδιού.

Ο μόνος τρόπος για να σκοτώσει κανείς βασιλίσκο ήταν να του δείξει το είδωλό του σε έναν καθρέφτη ή να τον βάλει να ακούσει το λάλημα ενός κόκορα. Το μόνο ζώο όμως που μπορούσε να σκοτώσει το τρομερό τέρας αυτό ήταν η μικροσκοπική νυφίτσα, καθώς είχε ανοσία στο βλέμμα και το δηλητήριο του.

Ο Πρώτος Λυκάνθρωπος

Το παρακάτω κείμενο είναι απόσπασμα από το άρθρο του Στεφάνου Μυτιληναίου: ΙΣΤΟΡΙΑ: Η αλήθεια για τους λυκάνθρωπους και ο αστέρας Σείριος
(…) Σύμφωνα με την αρκαδική παράδοση που μας διασώζει ο Παυσανίας στα «Αρκαδικά» του, ο πρώτος Λυκάνθρωπος ήταν ο Λυκάων, γιος του Πελασγού και βασιλιάς της χώρας που ονομάστηκε από τον εγγονό του Αρκάδα σε Αρκαδία:
«…ο Λυκάων όμως έφερε πάνω στο βωμό του λύκαιου Δία ανθρώπινο βρέφος και θυσίασε το βρέφος για να βρέξει το βωμό με το αίμα. Λένε πως ο ίδιος ευθύς μετά την θυσία έγινε λύκος. προσωπικά δέχομαι ως αληθινή την παράδοση αυτή, γιατί υπάρχει από παλαιά στους αρκάδες και γιατί επί πλέον είναι εύλογη (…) Σ’ όλες τις εποχές συμβαίνει πολλά που πραγματικά έγιναν κι άλλα που ακόμα και τώρα γίνονται να τα κάνουν απίστευτα στους πολλούς εκείνοι που γύρω από ένα πυρήνα αληθείας δημιουργούν περίβλημα ψεύτικο. λένε δηλαδή πως μετά τον Λυκάονα πάντοτε όποιος θυσιάσει για τον λύκαιο Δία γίνεται λύκος, αλλά όχι για όλη του την ζωή. αν το καιρό που είναι λύκος δεν φάει ανθρώπινο κρέας, ξαναγίνεται άνθρωπος κατά το δέκατο έτος, άν όμως φάει, μένει για πάντα θηρίο» (Παυσανίας, «Αρκαδικά», VIII, 2, 3-3, 1)(…)

Ο Μεγαλοπόδαρος

Ο Μεγαλοπόδαρος είναι φυσικά το τέρας της παγκόσμιας σκηνής, έχοντας δώσει το όνομά του σε πίτσες και αγωνιστικά οχήματα 4×4. Ο Μεγαλοπόδαρος είναι γνωστός όχι για αυτό που είναι (αφού κανένας δεν γνωρίζει με βεβαιότητα τι είναι ή αν υπάρχει), αλλά απ’ αυτό που υποτίθεται ότι αφήνει πίσω του: μεγάλες πατημασιές. Το υψηλό προφίλ του Μεγαλοπόδαρου οφείλεται κυρίως σ’ ένα σύντομο φιλμ γυρισμένο το 1967 στο Bluff Creek της Καλιφόρνια. Αυτή είναι η κλασική τηλεοπτική προβολή του Μεγαλοπόδαρου, δείχνοντας ένα τριχωτό πλάσμα στο μέγεθος ανθρώπου να περπατάει προς ένα ξέφωτο. Το φιλμ ποτέ δεν αποδείχτηκε αυθεντικό και πολλοί υποπτεύονται ότι είναι απάτη. Είναι επίσης παράξενο που το εν λόγω φιλμ παραμένει το καλύτερο τεκμήριο για τον Μεγαλοπόδαρο μετά από 40 χρόνια, παρά το γεγονός ότι οι σύγχρονες βιντεοκάμερες είναι καλύτερες, φτηνότερες και βρίσκονται σε περισσότερα χέρια απ’ ότι στο παρελθόν. Σίγουρα αν δεν ήταν απάτη κάποιος θα είχε γυρίσει ένα φιλμ εξίσου καλό ή καλύτερο από τότε. Ίσως το πιο εντυπωσιακό χάρισμα του Μεγαλοπόδαρου είναι να μην αφήνει καμία ισχυρή ένδειξη της ύπαρξής του. Δεν έχουν βρεθεί ποτέ δόντια ή κόκαλα ούτε ζωντανοί ή νεκροί Μεγαλοπόδαροι. Κατά μία εκτίμηση θα έπρεπε να υπάρχουν εκατοντάδες ή χιλιάδες Μεγαλοπόδαροι στη Βόρεια Αμερική, ωστόσο ούτε ένας δεν χτυπήθηκε από αυτοκίνητο, κανένας δεν πυροβολήθηκε από κυνηγό ούτε βρέθηκε νεκρός από πεζοπόρο.

 

Klaboutermannikins

Έχουν Γερμανική καταγωγή και είναι ορατά ξωτικά. Προστατεύουν τα πλοία, στην πλώρη των οποίων κατοικούν. Οι ναυτικοί πιστεύουν πως η απεικόνιση της πλώρης τους θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα ζωντανή και παραστατική προκειμένου να τραβήξει τα ξωτικά να την κατοικήσουν. Τα Klaboutermannikins προστατεύουν τα πλοία από τις καταιγίδες, τους επικινδύνους ανέμους, τα βράχια και τις αρρώστιες στο πλήρωμα.

Όταν ένα πλοίο που κατοικείται από από τα ξωτικά βυθιστεί, παρ’ όλα αυτά, τότε τα ξωτικά μεταφέρουν τις ψυχές των ναυτών στη χώρα των Νεκρών. Θεωρούν δε, πως αν ένα πλοίο που δεν κατοικείται από τα Klaboutermannikins βυθιστεί, τότε η ψυχή του πνιγμένου καταδικάζεται στο νερό στην αιωνιότητα.

 

Μανανανγγαλ

Το Μανανανγγαλ (Manananggal) είναι ένα μυθικό πλάσμα με πολλά από τα χαρακτιριστικά του να μοιάζουν με αυτά ενός κλασικού vampire. Θεωρείται δαιμονικό καθώς τρέφεται από μωρά ανθρώπων τα οποία δεν έχουν προλάβει ακόμα να γενηθούν. Το πλάσμα αυτό είναι ευρέως γνωστό στις Φιλιππίνες αλλά και γενικότερα στην περιοχή Βισάγιας. Κάποια από τα χαρακτιριστικά του που είναι πολύ κοινά με αυτά ενός μυθικού vampire είναι η ευαισθησία στο φως αλλά και στο σκόρδο.
Το Μανανανγκαλ περιγράφεται συνήθως με την μορφή ηλικιωμένης γυναίκας και με τεράστια φτερά που μοιάζουν με νυχτερίδας, το συγκεκριμένο πλάσμα λέγεται πως πετάει τις νύχτες ψάχνοντας απεγνωσμένα έγκυες γυναίκες, ώστε με την μεγάλη και εύκαμπτη γλώσσα που έχει να ρουφήξει τα έμβρυα από την κοιλιά τους, όσο αυτές κοιμούνται στα σπίτια τους. Το πλάσμα πήρε το όνομα του από την λέξη tanggal που σημαίνει αφαιρώ ή διασπώ λόγο της ικανότητας του να αποχωρίζεται το κάτω μέρος του σώματος του.

Επίσης λέγεται πως υπάρχουν περιπτώσεις που το πλάσμα σαγηνεύει τους άνδρες και τους απομονώνει ώστε να τους φάει ζωντανούς. Επίσης εκτός από το σκόρδο απεχθάνεται το αλάτι, την στάχτη και το ακατέργαστο ρύζι. Αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν όπλα εναντίον της.

Δράκοι

Όλοι έχετε σίγουρα ακούσει για αυτά τα μεγάλα, φτερωτά ερπετά. Τι ξέρετε όμως τελικά; Ελάχιστα. Αυτή η μελέτη σκοπεύει να ρίξει λίγο φως, να δώσει πληροφορίες ώστε να μεγιστοποιήσει τις πιθανότητες να επιζήσετε μετά από μια συνάντηση με έναν δράκο.

Υπάρχουν αρκετές κατηγορίες δράκων στον κόσμο. Υπάρχουν σίγουρα είκοσι είδη, αλλά πιθανότατα κάπου μακριά από τον πολιτισμό θα μπορούν να βρεθούν και άλλα, άγνωστα ακόμα. Θα μπορούσαν να χωριστούν σε τρεις κατηγορίες: τους χρωματικούς δράκους (μαύροι, μπλε, κόκκινοι, άσπροι, πράσινοι), οι οποίοι είναι συνήθως κακοί, τους μεταλλικούς (ορειχάλκινους, μπρούντζινους, χάλκινους, χρυσούς, ασημένιους) που περίπου πάντοτε υπηρετούν το καλό και τους δράκους από πολύτιμο λίθο (αμέθυστο, κρύσταλλο, σμαράγδι, ζαφείρι, τοπάζι). Ακόμα, υπάρχουν δράκοι που δεν εντάσσονται σε καμία από τις γνωστές κατηγορίες, όπως είναι οι δράκοι των Σύννεφων ή της Ομίχλης, οι Δράκοι του Greyhawk, και οι δράκοι της Σκιάς. Υπάρχει μία νεκρή ποικιλία, το Dracolich και ένα είδος μοναδικό ο Αδαμάντειος Δράκος.

Οι δράκοι γεννιούνται με μέγεθος μόλις λίγα μέτρα. Καθώς μεγαλώνουν όμως, φτάνουν σε τεράστια μεγέθη, συχνά ξεπερνώντας τα σαράντα μέτρα μόλις γίνουν αυτό που ονομάζουμε Great Wyrm. Το ακριβές μέγεθος διαφέρει από είδος σε είδος. Το άνοιγμα των φτερών του δράκου είναι σε γενικές γραμμές ίσο με το μέγεθος του σώματός του, ενώ κάπου 15-20% του σώματος του δράκου το αποτελεί ο μεγάλος του λαιμός. Παρ’ όλο που οι ιδέες και οι στόχοι των δράκων διαφέρουν τρομερά ανάμεσα στα είδη, όλοι οι δράκοι είναι πλεονέκτες και αχόρταγοι. Θέλουν να συλλέγουν πλούτη, στοιβάζοντας τεράστιες ποσότητες νομισμάτων και μαζεύοντας όσα πολύτιμα πετράδια, κοσμήματα και μαγικά αντικείμενα μπορούν. Η όψη ενός λόφου από θησαυρό τους ικανοποιεί ιδιαίτερα, και απολαμβάνουν την ακτινοβολία των μαγικών αντικειμένων.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s