Goosebumps: Welcome To Camp Nightmare

0

ΟΛΕΣ  ΕΚΕΙΝΕΣ  ΟΙ  ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΕΣ  ΙΣΤΟΡΙΕΣ

ΓΙΑ  ΤΙΣ  ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΕΙΣ  ΒΓΑΙΝΟΥΝ  ΑΛΗΘΙΝΕΣ…

 

Το φαγητό δεν είναι σπουδαίο. Οι ομαδάρχες είναι λίγο περίεργοι. Κι ο διευθυντής της κατασκήνωσης, ο θείος Αλ, μάλλον είναι τρελός.

Εντάξει, ο Μπίλι θα τα καταφέρει με όλα αυτά.

Μα μετά οι συντρόφοι του κατασκηνωτές αρχίζουν να εξαφανίζονται.

Τι συμβαίνει; Γιατί οι γονείς δεν απαντούν στα γράμματά του;

Τι είναι αυτό που καραδοκεί έξω τη νύχτα;

Η Κατασκήνωση Πανσέληνος γίνεται Κατασκήνωση Εφιάλτης.

Στ’ αλήθεια.

Κι ο Μπίλι μπορεί να είναι ο επόμενος…

Σε αυτόν τον Σύνδεσμο μπορείτε να βρείτε το βιβλίο σε .pdf μορφή(δυστυχώς γραμμένο στα αγγλικά)!
http://thecapnsquarters.com/Young_and_old/Stine,R.L-Goosebumps09-WelcometoCampNightmare.pdf


Advertisements

Βαυαρικός Μύθος: Ο Πρώτος Λυκάνθρωπος

0
Ο μύθος λέει ότι λυκάνθρωπος γίνεσαι μόνο άμα σε δαγκώσει άλλος λυκάνθρωπος.

Πώς ξεκίνησε αυτός ο μύθος; Κάποτε υποτίθεται, στα βουνά της σημερινής Βαυαρίας, ένας κυνηγός με την παρέα του αποφάσισαν να πάνε για κυνήγι λύκων το βράδυ.


Κατά την διάρκεια του κυνηγιού, χωρίστηκαν ο ένας από τον άλλο. Ο Γιάνς Χρέμεν, ο πρώτος λυκάνθρωπος, όπως καταγράφεται στους μύθους ανά τον κόσμο ήρθε σε επαφή με ένα πελώριο μαύρο λύκο με τον οποίο παλέψανε. Ο Γιάνς τον τραυμάτισε θανάσιμα και ο λύκος τον δάγκωσε στο χέρι. Ο λύκος αφού ξέφυγε από τον κυνηγό του, ανέβηκε στην κορυφή ενός βουνού και καταράστηκε τον κυνηγό που τον τραυμάτισε, έτσι ώστε κάθε φορά που θα έχει πανσέληνο, να μεταμορφώνεται σε λύκο.

Έτσι δημιουργήθηκε ο πρώτος λυκάνθρωπος. Στους επόμενους αιώνες ακολούθησαν πολλά κρούσματα από λυκόμορφα πλάσματα αλλά μέχρι σήμερα δεν υπάρχει καμία απόδειξη. 

Οι Ανατριχιαστικότερες Εφευρέσεις Βασανιστηρίων.

0

Η εποχή που είναι γνωστή ως «Σκοτεινά Χρόνια», ο φοβερός και τρομερός ευρωπαϊκός Μεσαίωνας, λογίζεται ως μια από τις πλέον βίαιες ιστορικές εποχές.

Οι ανισότητες και η βαρβαρότητα ταλάνισαν το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης από τον 5ο έως τον 15ο αιώνα, κάπου 1.000 σκοτεινά και αιμοδιψή χρόνια.

Ένα από τα πλέον αποτρόπαια χαρακτηριστικά της μεσαιωνικής πρακτικής ήταν η μακάβρια εφευρετικότητα των ανθρώπων, που γέννησε μια πληθώρα μεθόδων βασανισμού.

Οι λόγοι για να βασανιστεί κάποιος περίσσευαν: από θρησκευτικές διαφορές και αιρετικές αντιλήψεις μέχρι τιμωρίες του ποινικού κώδικα και κοινωνικά παραστρατήματα, όλα καλούσαν σε έναν πατροπαράδοτο και ακραίο βασανισμό του φταίχτη.

Αυτό που μας εκπλήσσει ωστόσο περισσότερο στα μεσαιωνικά βασανιστήρια δεν είναι η διαβολική βαρβαρότητά τους όσο η εκτεταμένη ποικιλία των τεχνικών και το μέλημα για ολοένα και πιο εντυπωσιακές συσκευές βασανισμού.

Δεν είναι δυνατόν να περιληφθούν όλες οι ευφάνταστες μέθοδοι μεσαιωνικού βασανισμού στη λίστα μας, θα διερευνήσουμε ωστόσο μια πλούσια συλλογή με τις πλέον στυγερές συσκευές που ανακαλύφθηκαν ποτέ…

Ξεκινάμε με τον μπρούτζινο ταύρο…

Επρόκειτο για ένα κούφιο ορειχάλκινο άγαλμα που έμοιαζε στην όψη σε πραγματικό ταύρο. Τα θύματα τοποθετούνταν εντός του, με τις γλώσσες τους να κόβονται συνήθως πριν. Η πόρτα έκλεινε και μετά ξεκινούσε η ιεροτελεστία της φωτιάς: πύρινες γλώσσες τύλιγαν τον ταύρο, αφήνοντας το θύμα να «βράσει» στο εσωτερικό του, μέσα σε κραυγές αγωνίας και πόνου. Οι κινήσεις απόγνωσης και οι φωνές του θύματος έκαναν τον ταύρο να μοιάζει ζωντανός, γεγονός που έκανε το φιλοθεάμον κοινό να παραληρεί από το θέαμα. Ο θρύλος το θέλει να είναι Έλληνας ο εφευρέτης της αποτρόπαιης αυτής συσκευής, ο Πέριλλος (Perilaus σε κάποιες πηγές), που τον κατασκεύασε για τύραννο της εποχής. Κι ενώ περίμενε μια γενναιόδωρη αμοιβή για την επινοήτικότητά του, ο Πέριλλος έμελλε να γινόταν ο πρώτος που θα τον δοκίμαζε…

Συνεχίζουμε με τον σφιγκτήρας αντιχείρων…

Μια από τις πλέον ύπουλες συσκευές βασανιστηρίων του Μεσαίωνα, αφού το θύμα δεν πέθαινε από την εφαρμογή της, υπέφερε απλώς από αβάσταχτους πόνους. Τρεις μεταλλικές μπάρες ασφάλιζαν τους αντίχειρες του θύματος, με το μεταλλικό έλασμα να συνθλίβει τα δάχτυλα ανεπανόρθωτα. Οι βίδες αντίχειρα αποτελούσαν μάλιστα «ανθρωπιστική» εξέλιξη παλιότερης συσκευής, που «έλιωνε» και τα 10 δάχτυλα του θύματος. Οι πρώτες αναφορές για τη χρήση τους κάνουν λόγο για τον ρωσικό στρατό, ως τρόπο τιμωρίας για την απείθεια των στρατιωτών…

Συνεχίζουμε με τη σκάφη…

Μια από τις πλέον περίφημες και διαδεδομένες συσκευές βασανισμού, κυριάρχησε στην Ευρώπη για αιώνες. Έβγαινε σε πολλά «μοντέλα», η βασική ιδέα παρέμενε ωστόσο αναλλοίωτη: το θύμα δενόταν σε μια επιφάνεια και με τη βοήθεια ενός μηχανισμού, συνήθως μιας τροχαλίας, τα σχοινιά σφίγγονταν και τραβούσαν το σώμα του θύματος μέχρι να εξαρθρωθούν τα μέλη του. Αν μάλιστα η ποινή ήταν βαρύτερη, το βασανιστήριο συνεχιζόταν μέχρι τα άκρα να διαχωριστούν εντελώς από το σώμα, ενώ τίποτα δεν απέκλειε την ταυτόχρονη χρήση της σκάφης με άλλες μεθόδους βασανισμού. Η συχνότερη ήταν το άναμμα φωτιάς κάτω από τη σκάφη, για το κάτι παραπάνω στον πόνο και τη φρίκη. Η ισπανική Ιερά Εξέταση, πέρα από τις δικές της μεθόδους, χρησιμοποιούσε τη σκάφη συχνότατα…

Σειρά έχει ο τροχός…

Τροχοί χρησιμοποιούνταν σε πολλές τεχνικές βασανισμού, οι μεσαιωνικοί δήμιοι παραήταν ωστόσο εφευρετικοί για να αφήσουν τον τροχό στον υποδεέστερο βοηθητικό του ρόλο. Το θύμα δενόταν λοιπόν σε έναν μεγάλο ξύλινο τροχό και κατόπιν αφηνόταν να κυλήσει από την πλαγιά ενός λόφου. Η πρώιμη αυτή μέθοδος δεν ικανοποιούσε ωστόσο το κοινό και μια πιο σοφιστικέ χρήση εφευρέθηκε: ο τροχός προσαρμόστηκε σε μια βάση, για να μπορεί να περιστρέφεται ελεύθερα, και μια σειρά από ανεπιθύμητα πράγματα μπορούσαν να συμβούν στο δεμένο πάνω του σώμα: η φωτιά ήταν πάντα ένας αλάνθαστος τρόπος, και τα καρφιά ωστόσο που έσκιζαν τη σάρκα δεν μπορούσαν να αγνοηθούν. Αργότερα τα καρφιά θα κάνουν την εμφάνισή τους πάνω στον τροχό, ενώ η χρήση του αφέθηκε πραγματικά ελεύθερη στη ζοφερή ανθρώπινη φαντασία. Χρησιμοποιήθηκε ακόμα και για να παραμένει το σώμα του θύματος δεμένο πάνω του για μέρες κάτω από τον καυτό ήλιο…

Επόμενο βασανιστήριο το παλούκι…
Το να καείς πάνω στο παλούκι ήταν συνήθως η τελευταία στάση στο μακάβριο ταξίδι του βασανισμού, μιας και η τεχνική αυτή ήταν μοιραία για τη ζωή του θύματος. Σε επίπεδο ιδεών, η λειτουργία του παλουκιού παραήταν απλή: ένας σωρός από ξερά ξύλα με ένα παλούκι στο κέντρο, γύρω από το οποίο δενόταν το θύμα, ήταν το λαχταριστό σκηνικό για μια φωτιά που θα τον κατέκαιγε. Έπαιρνε συνήθως μισή ώρα μέχρι να χάσει το θύμα τις αισθήσεις του, όταν ωστόσο ο άνεμος απομάκρυνε τη φλόγα από το ανθρώπινο κορμί, το βασανιστήριο μπορούσε να κρατήσει μέχρι και 2 ώρες. Το παλούκι ήταν ο τελευταίος σταθμός στο βασανιστήριο, το σώμα ήταν λοιπόν ήδη κακοποιημένο μέχρι να φτάσει η ώρα του για την πυρά. Οι Ιεροεξεταστές έδωσαν μάλιστα στον τροχό μια άλλη νότα φρίκης: πριν να δεθεί το σώμα στο παλούκι, η γλώσσα του θύματος γινόταν «σάντουιτς» ανάμεσα σε δύο καυτές πλάκες σιδήρου. Κι αυτό γιατί η πρησμένη γλώσσα του θύματος το εμπόδιζε να μιλήσει καθαρά, κάνοντας κατόπιν τις κραυγές του πάνω στη φωτιά ακόμα πιο τρομακτικές, ακόμα πιο συναρπαστικές για το αδηφάγο πλήθος!

Ο εγκεφαλικός κλοιός παρέμεινε σε χρήση ακόμα περισσότερο και από το παλούκι. Δύο παράλληλες ξύλινες επιφάνειες ασφάλιζαν τον λαιμό και τους καρπούς του θύματος, αφήνοντάς το έρμαιο στις κολασμένες βουλές του δήμιου. Ο κλοιός δεν αποτελούσε συσκευή βασανισμού από μόνος του, αν και σίγουρα δεν θα ένιωθε άνετα ο άνθρωπος μέσα του. Η συσκευή τοποθετούνταν σε δημόσια θέα με σκοπό να ταπεινωθεί και να εξευτελιστεί το θύμα για τα κρίματά του. Το κοινό εκσφενδόνιζε αντικείμενα κατά του εγκληματία, από περιττώματα, μουχλιασμένα λαχανικά και νεκρά ζώα μέχρι πέτρες και άλλα αντικείμενα. Η «θητεία» στον κλοιό διαρκούσε ανάλογα με το αδίκημα και τις ορέξεις του κόσμου, ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που τα θύματα δέρνονταν μέχρι θανάτου από το πλήθος. Και βέβαια ο κλοιός χρησιμοποιούνταν συχνά με συνδυασμό με άλλες φρικιαστικές τεχνικές, όπως μαστίγωση ή ακόμα και ακρωτηριασμός. Οι βρετανικές Αρχές σημάδευαν μάλιστα το πρόσωπο του κακοποιού με ένα «σημάδι ντροπής», που ποίκιλλε από ακρωτηριασμό ενός ή και των δύο αυτιών ή κατακόρυφη χάραξη της μύτης…

Η Σιδηρά κόρη για τη συνέχεια…

Πρόκειται για τόσο διαβολική συσκευή που για χρόνια πιστευόταν ότι ανήκε στη μυθιστορηματική φαντασία ή σε λαϊκούς θρύλους. Κι όμως, υπήρξε! Οι διπλές πόρτες της κατακόρυφης σαρκοφάγου, που διέθεταν καρφιά στις εσωτερικές τους επιφάνειες, άνοιγαν από μπροστά για να μπει το θύμα μέσα στη συσκευή. Κι όταν έκλειναν οι πόρτες της κολάσεως, τα στρατηγικά τοποθετημένα καρφιά έβλαπταν ανεπανόρθωτα τα ζωτικά όργανα του ανθρώπου. Υπήρχε ωστόσο ένα «τυράκι» στην όλη ιστορία: τα καρφιά ήταν σχετικώς κοντά, για να μην αποβούν τα τραύματα μοιραία αμέσως. Αντιθέτως, το θύμα σφάδαζε από τον πόνο και πέθαινε τελικά από αιμορραγία μερικές ώρες αργότερα. Και το κερασάκι στην τούρτα ήταν φυσικά τα καρφιά που είχαν τοποθετηθεί επίτηδες για να βγάζουν τα μάτια του θύματος. Η πρώτη σιδηρά κυρία βρέθηκε το 1800 σε κάστρο της Νυρεμβέργης, γεγονός που απέδειξε ότι δεν ήταν ζοφερή φαντασία αλλά ακόμα ζοφερότερη πραγματικότητα. Μια παραλλαγή που ανακαλύφθηκε στην Ισπανία είχε τη μορφή της Παρθένου Μαρίας, ενώ διέθετε εσωτερικό μηχανισμό που έκαναν τα καρφιά της σαρκοφάγου να «αγκαλιάζουν» το θύμα…

Επόμενη η κόρη του οδοκαθαριστή…

Η αποτρόπαιη συσκευή ανακαλύφθηκε και ονομάστηκε έτσι από τον Βρετανό Skevington, γι’ αυτό και πολλές φορές αναφέρεται ως «δεσμά του Skeffington». Αποτελείται από έναν σιδερένιο κρίκο με έναν σφιγκτήρα στο κέντρο του. Το θύμα έπρεπε να συρθεί σκυφτό στη συσκευή, την ώρα που αυτή ασφαλιζόταν περιστρεφόμενη γύρω από την πλάτη του. Ο δήμιος χρησιμοποιούσε τη βίδα για να σφίξει κατά βούληση τον κλοιό, συνθλίβοντας το θύμα ολοένα και περισσότερο στην αθέλητη συσπείρωσή του. Εντέλει, στέρνο και πλευρά έσπαζαν, την ώρα που η σπονδυλική στήλη γινόταν κομμάτια. Κι όταν το πράγμα έπρεπε να γίνει θανατηφόρο, ο κλοιός έκλεινε τόσο πολύ που το αίμα εκτοξευόταν από τις κοιλότητες του σώματος. Η βασίλισσα Ελισάβετ Ι της Βρετανίας χρησιμοποιούσε ευρέως την τεχνική κατά των Προτεσταντών που κατηγορούσε για εθνική προδοσία…

Επόμενος ο αποκολλητής στήθους…

Οι μεσαιωνικοί βασανιστές επιφύλασσαν ειδική μεταχείριση στις γυναίκες, με τεχνικές σχεδιασμένες να καταστρέφουν τα ιδιαίτερα στοιχεία της θηλυκότητας. Μοιχαλίδες, αιρετικές ή απλώς βλάσφημες βασανίζονταν σεξουαλικά με ομαδικούς βιασμούς και καταναγκαστική θητεία σε οίκους ανοχής. Όταν ωστόσο το πράγμα απαιτούσε δημόσιο ευτελισμό, τα όργανα του βασανισμού γίνονταν πιο ευφάνταστα. Οι δήμιοι είχαν μια περίεργη εμμονή με το γυναικείο στήθος, το οποίο καιγόταν, σημαδευόταν ή απλά ακρωτηριαζόταν. Η χειρότερη συσκευή απ’ όλες ήταν ο αποκολλητής στήθους, μια μεταλλική λαβίδα που τρυπούσε τη σάρκα του μαστού. Το θύμα δενόταν στον τοίχο και το βίαιο τράβηγμα της λαβίδας, που ήταν αγκιστρωμένη στο στήθος, το έσκιζε σε κομμάτια. Η τεχνική χρησιμοποιούνταν ευρέως ως τιμωρία ή ανακριτική μέθοδος…

Τέλος το αχλάδι της οδύνης…

Αν υπήρχε κάτι χειρότερο από τον αποκολλητή στήθους -αν και απίθανο-, είναι αναμφίβολα το αχλάδι της οδύνης. Η συσκευή που ομοίαζε σε αχλάδι, με το σώμα του αχλαδιού να αποτελείται από 4 μεταλλικά «φύλλα», εισχωρούσε στο αιδοίο, τον πρωκτό ή το στόμα της γυναίκας, ανάλογα με το αδίκημα που είχε διαπράξει: στο στόμα για τις αιρετικές, στις άλλες κοιλότητες για τις ομοφυλόφιλες, μοιχαλίδες ή απλώς μάγισσες. Όταν το αχλάδι εισχωρούσε αρκετά, τα μεταλλικά του φύλλα άνοιγαν προκαλώντας εκτεταμένη εσωτερική ζημιά. Η συσκευή σπάνια αποδεικνυόταν θανατηφόρα, ενώ επίσης σπανίως χρησιμοποιούταν μόνη της: ακολουθούσαν μια σειρά από εξίσου φρικιαστικά βασανιστήρια ειδικά για γυναίκες…

Πηγή: http://www.enimerwsi.gr/i-frikiastikoteres-efevresis-vasanistirion

Μόρα ή αλλιώς, Λίλιθ.

0

Έχετε νιώσει ποτέ στον ύπνο σας πως μια σκιά σας πλησιάζει από άγνωστη προέλευση,σας ακινητοποιεί και σας παίρνει την ψυχή?Νιώσατε τον τρόμο, σαν να βρίσκεστε σε πλήρη παράλυση – αβοήθητος – χωρίς καμία ελπίδα για άμυνα?Τί συμβαίνει όταν κοιμόμαστε και ποια άγνωστα πλάσματα-οντότητες μας περιβάλλουν,χορεύοντας τριγύρω μας ενώ εμείς αγνοούμε παντελώς την μορφή και τις προθέσεις τους?

Πρόκειται για τον κόσμο των σκιών!Έναν κόσμο άυλο και παράλληλο,όπου κατοικεί η γριά μόρα και ο βραχνάς. Για το μυστήριο αυτό έχουν ερευνήσει πολλοί μελετητές του μεταφυσικού.Υπάρχει ωστόσο μια επιστημονική εξήγηση του φαινομένου ή πρόκειται για ένα μεταφυσικό (μετά-την φύση) γεγονός?  Τί λένε στις προσωπικές τους μαρτυρίες άτομα που έζησαν τον εφιάλτη της «σκιάς» / της «μόρας» και πως το αντιμετώπισαν?

 

 

Ποιά είναι η γριά Μόρα?

Το φαινόμενο της Μόρας είναι  γνωστό από την παράδοση περισσότερο.Είναι κάτι συνηθισμένο και  παρατηρείται εδώ και χιλιάδες χρόνια.Η Μόρα είναι το φαινόμενο κατά το  οποίο κυρίως όταν ήμαστε ξαπλωμένοι και σε χαλάρωση την  ώρα του ύπνου ή  σε υπναγωγικά στάδια,νοιώθουμε μια επίθεση από κάτι ξένο να μας  πλακώνει,να μην μας επιτρέπει να αναπνεύσουμε και συχνά αυτό  συνοδεύεται από οπτασίες από μορφές σκοτεινές,σκιώδεις.Αυτό είναι που έχει μείνει και στην παράδοση να λέμε σαν Μόρα ή Βραχνά.Είναι το  αντίστοιχο του σαξονικού nightmare ενώ η μόρα η βαλκανική είναι το  nightmare των άγγλων.

 

 

Ένα πραγματικό φαινόμενο!

Πραγματικό είναι με την έννοια  του οτιδήποτε αντιλαμβανόμαστε εμείς σαν αληθινό,εγώ θα το ονόμαζα πραγματικό.Η διάκριση του πραγματικού με το αληθινό για μένα είναι λεπτή και δεν έχει να κάνει με το αν κάποιος αντιλαμβάνεται κάτι με τον Α  ή με τον Β τρόπο,όσο με τα αν υπάρχει κάτι πραγματικά που να προκαλεί  ένα ερέθισμα ώστε ο άλλος να το αντιληφθεί με κάποιο τρόπο.Η επιστήμη το εξετάζει και το διερευνά σαν φαινόμενο το οποίο μπορεί να προκαλείται  από τον οργανισμό.Η παράδοση πάλι έχει τις δικές τις ερμηνείες – ότι πρόκειται για ένα πλάσμα το οποίο έρχεται και επιτίθεται.Η αλήθεια λοιπόν,είναι κάπου στη μέση!

Υπάρχουν διάφορες μορφές που  παραδοσιακά μπορεί να παίρνει αυτό το φαινόμενο,όπως,η γριά ή ένα μικρό πλάσμα με ένα σκουφί.Τέτοιες καταγραφές έχουνε γίνει από τον Νικόλαο Πολίτη από τις αρχές του 20ου αιώνα,τέλη 19ου αιώνα.Υπάρχουν  παραδόσεις και παραδοσιακές ρύσεις που αφορούν αυτό το πράγμα:Λένε ότι  «με πλάκωσε η Μόρα» ή «έβγαλα το Βραχνά».

Μόρα – μια συμφωνία σιωπής?

Εκείνο που περιγράφει ένας άνθρωπος που έχει έρθει σε επαφή με την Μόρα είναι ένα βίωμα του.

Συνήθως όμως αποφεύγει να το περιγράψει γιατί φοβάται.Είναι συνήθως κάτι που το καταπνίγει.Δεν είναι πολλές φορές που αυτός που βιώνει κάτι τέτοιο – χωρίς κάποιο έναυσμα – θα βγει να μιλήσει αριστερά και δεξιά.Παρόλα αυτά είναι πάρα πολύς ο κόσμος που το βιώνει.

Σε μια στατιστική  έρευνα που είχε κάνει ο Χάφορντ πριν από 20 χρόνια,έδειξε ότι τουλάχιστον ένα 15% έχει αντίστοιχα βιώματα έστω και μία φορά στη ζωή  του και αυτό είναι το βίωμα που μένει στον άνθρωπο και το οποίο θα  περιέγραφε.Το βίωμα είναι αναμφισβήτητο.Δεν είναι ένα παραμυθάκι.Είναι βίωμα!

 

 

Το βίωμα της Μόρας.

Αυτό που βιώνει κανείς το  αντιλαμβάνεται περισσότερο σαν αίσθηση ότι κάτι του επιτίθεται,κάτι τον  πλακώνει,κάτι τον δυσκολεύει να αναπνεύσει.Και συχνά αυτό το κάτι το βλέπει κιόλας με πολύ συγκεκριμένες μορφές.Μορφές σκιώδεις που συνήθως  θυμίζουν κάποιον σκοτεινό κουκουλοφόρο ή – ανάλογα πως την ερμηνεύει  κανείς – σαν  γυναικεία μορφή με κουκούλα, μαντίλα ή κάποιος τύπος με  καπέλο άλλοτε ημίψηλο άλλοτε σε στυλ καουμπόικο.

Ουσιαστικά τη σιλουέτα βλέπουνε ή και κάποιο πλάσμα που είναι καθισμένο πάνω τους ή τους  πιέζει.Είναι μεγάλη συζήτηση το αν αυτό είναι γέννημα του εγκεφάλου  τους ή είναι κάτι το οποίο έρχεται πραγματικά πάνω τους εκείνη τη  στιγμή. Πιστεύω ότι η αλήθεια είναι κάπου ενδιάμεσα.Η εναλλακτική  άποψη των ερευνητών είναι ότι πραγματικά αφορά κάποια άλλα πλάσματα τα  οποία μπορεί να είναι οντότητες από κάποιες άλλες διαστάσεις,μπορεί να  είναι κάποια δαιμονικά πλάσματα.Από την άλλη πλευρά η άποψη  της ψυχιατρικής, ψυχολογίας κάνει λόγο για παραίσθηση ουσιαστικά που  προκαλείται για τον Α ή Β λόγο από κάποιον μηχανισμό στον άνθρωπο.Ωστόσο η δική μου έρευνα έχει δείξει ότι υπάρχει ένα ερέθισμα εξωτερικό  το οποίο επικοινωνεί και εσωτερικά με τον άνθρωπο και η μορφή που  βλέπουμε δεν έχει τόση μεγάλη σημασία.Είναι απλά ένα μέσο που επικοινωνούμε με το περιβάλλον και έτσι το αντιλαμβανόμαστε!

Οι άνθρωποι δεν κοιμούνται όταν βλέπουν την Μόρα!

Οι περισσότερες μαρτυρίες λένε ότι η Μόρα εμφανίζεται όταν οι άνθρωποι είναι ξαπλωμένοι στο κρεβάτι τους σε απόλυτο σκοτάδι.Υπάρχουν και μαρτυρίες για ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση με αυτά τα στάδια.Βλέπουν αντίστοιχες μορφές σε εντελώς διαφορετικές συνθήκες.Κατά κανόνα,σύμφωνα με τις περισσότερες μαρτυρίες συμβαίνει την ώρα που είναι προς τα στάδια πριν και μετά από τον βαθύτερο ύπνο δηλαδή σε υπναγωγικό στάδιο το οποίο είναι ένα λεπτό χρονικό σημείο γιατί την ίδια στιγμή υπάρχει και η ζυγαριά μεταξύ συνειδητού και ασυνειδήτου που αρχίζει και μετακινείται από τη μία και την άλλη μεριά. Προσωπικά πιστεύω ότι είναι μια στιγμή που μπορεί να ανοίξει μία πύλη μέσα από την οποία μπορείς να επικοινωνήσεις με κάποιον άλλο χωροχρόνο ή μια άλλη διάσταση.

Πώς θα καταλάβω ότι δέχομαι την επίθεση της Μόρας?

Η επιστήμη μπορεί να λέει «η μόρα είναι αυτό μόνο όταν έχεις πέσει για ύπνο».Να μην δέχεται ότι το άλλο είναι μόρα,ενώ έχει όλα τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά. Έγκειται στον κάθε ερευνητή ουσιαστικά να αποδεχτεί ποια από τα χαρακτηριστικά που συνοδεύουν αυτό το φαινόμενο είναι κύρια και ποια είναι δευτερεύοντα.Αυτό έχει συμβεί μέχρι στιγμής και στην οποιαδήποτε βιβλιογραφία ή σε οποιοδήποτε ερευνητή που διερευνά αυτό το φαινόμενο.Υπάρχουν 5-6 χαρακτηριστικά:1. αν είσαι ξαπλωμένος, 2. αν είσαι σε χαλάρωση, 3. αν νοιώθεις την αίσθηση της πίεσης στο στήθος, 4. αν νιώθεις ότι δεν μπορείς να αναπνεύσεις, 5. να μην μπορείς να κουνηθείς που είναι το βασικότερο όλων – η ακινητοποίηση της στιγμής 6. και βέβαια οι εικόνες που βλέπεις ή όλες αυτές οι αισθήσεις που αφορούν αυτό το θέμα.

Η μυστική δύναμη πίσω από την μόρα.

Έχω καταλήξει μέσα από την έρευνά μου ότι πολλά διαφορετικά φαινόμενα μεταξύ τους,όπως είναι η Μόρα,όπως είναι τα πόλτεργκάϊστ και διάφορες άλλες περιπτώσεις,ακόμα και οι δαιμονισμοί,σχετίζονται με τη Σκιά.Αυτή είναι μια δύναμη η οποία γίνεται αντιληπτή από τον άνθρωπο με ποικίλους τρόπους.Ένας πολύ συχνός και συνήθης τρόπος είναι η Μόρα. Αλλά εκτός από αυτό γίνεται αντιληπτή και με άλλους τρόπους όπου η παράδοση ή η επιστήμη,επειδή συνηθίζουν να κατηγοριοποιούν τα φαινόμενα δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι τα καταλαβαίνουν ώστε να νοιώσουν ότι δεν τους είναι κάτι τελείως άγνωστο,βάζουν αυτές τις διακρίσεις.Στην ουσία υπάρχει το ερέθισμα,υπάρχει η δύναμη που γεννάει αυτό το ερέθισμα.Αν μου συνέβαινε όρθιος και σηκωνόντουσαν και κυκλοφορούσαν αντικείμενα στον αέρα θα έλεγα « είναι ένα δαιμονικό πνεύμα πολτεργκάϊστ».

Πώς θα αντιμετωπίσω την Μόρα?

Η αντιμετώπιση γίνεται συνήθως ενστικτωδώς και αυθόρμητα.Αυτό που πολύ συχνά καταμαρτυρείται είναι ότι όταν κανείς νοιώσει ότι φτάσει στο έπακρο,εκεί που δεν αντέχει,φοβάται ότι θα πεθάνει, καταπιεσμένος, δεν μπορεί να κουνηθεί,έχει πανικοβληθεί, έει μια προσευχή και εκεί λύνεται ο πολιορκητικός κλοιός.Πιστεύω ότι αυτό λειτουργεί,επειδή ακριβώς το άτομο επικεντρώνει όλη του τη δύναμη της αντίστασης πάνω σε ένα σύμβολο που εκείνη τη στιγμή είναι η προσευχή.Πολύ συχνά μπορεί να είναι το «Ιησούς Χριστός νικά και όλα τα κακά σκορπά».Πάρα πολλές φορές το έχω ακούσει αυτό στις εκατοντάδες μαρτυρίες που έχω ακούσει για τέτοια περιστατικά.Περισσότερο αυτό που βοηθάει είναι ένα σύμβολο στο οποίο μπορεί κανείς να εστιάσει και να επικεντρωθεί τη συγκεκριμένη στιγμή με όλη του τη συνείδηση,προβάλλοντας αυτή την αντίσταση.Αυτό είναι κάτι που αποδεσμεύει τον μάρτυρα εκείνη τη δεδομένη στιγμή.

Πιο “εύκολοι” στόχοι της Μόρας, τα παιδιά!

Περισσότερο επιρρεπείς είναι τα παιδιά,με την έννοια ότι είναι πιο  ευάλωτα.Από πολύ μικρά  ηλικία τα παιδιά έχουν τέτοιες εμπειρίες.Οι  μεγάλοι,δεν δίνουν μεγάλη βάση σε αυτές τις μαρτυρίες,παρόλο που  εκείνοι όταν ήταν παιδιά είχαν αντίστοιχες εμπειρίες και αυτό είναι κάτι  που ξεχνιέται.

Καθώς το άτομο μεγαλώνει εισέρχεται μέσα σε ένα σύστημα που ουσιαστικά  περιορίζει την αντιληπτική ικανότητα και το κάνει να συντονίζεται με συγκεκριμένες συχνότητες και να μειώνει το εύρος του πεδίου της  πραγματικότητάς του. Τα παιδιά έχουν πάρα πολλές ανοιχτές συχνότητες,επειδή είναι πιο ανοιχτά.Συνεπώς έχουν πολύ περισσότερες τέτοιες  εμπειρίες.Αυτό δεν αποκλείει τους ενήλικες οι οποίοι έχουν τέτοιες  εμπειρίες.Μπορεί να συμβεί σε άτομο ηλικίας 30-40 χρονών,δεν έχει  σημασία.

 

 

Η μόρα και η κληρονομικότητα.

Η κληρονομικότητα από γονιό σε παιδιά ή από παππού σε εγγόνια,παίζει κάποιο ρόλο στην εκδήλωση της μόρας,αλλά όχι με την έννοια ότι υπάρχει ένα γονίδιο κάποιας νόσου ή κάποιας προδιάθεσης για ασθένεια ή δυσλειτουργία. Περισσότερο σχετίζεται με το ότι κάποια άτομα είναι πιο ευαίσθητα στο οπτικό φάσμα αντίληψης, όπως για παράδειγμα,άτομα με αυξημένη έκτη αίσθηση.

Αυτό σε κάποιο βαθμό μεταφέρεται και κληρονομικά. Ενώ δεν πρέπει να αποκλείουμε το γεγονός ότι πολύ συχνά τα άτομα που είναι της ίδιας οικογένειας μεγαλώνουν στο ίδιο σπίτι,συνεπώς αν το σπίτι έχει πρόβλημα τότε το έχουν δει όλα τα μέλη της.

 

 

Μόρα ή αλλιώς,Λίλιθ!

Μία εκδοχή είναι ότι η Μόρα είναι η Λίλιθ (Lilith) η πρώτη γυναίκα του Αδάμ ή μια από της τρεις κόρες της.Όπως αναφέρουν τα γνωστικά κείμενα και τα απόκρυφα της Παλαιάς Διαθήκης η Λίλιθ αποχώρισε από τον Παράδεισο για δύο πιθανούς λόγους:1. Ήταν εκείνη που μύησε τον Αδάμ (μετά από προτροπή του Σατανά) στην απόλαυση του σεξ.Ήταν δηλαδή εκείνη που του δίδαξε ότι το σεξ δεν είναι μόνο για αναπαραγωγή αλλά και για ευχαρίστηση και αυτό εξόργισε τον Θεό και την εξόρισε.2. Ο Αδάμ προσπάθησε να βιάσει την Λίλιθ κι εκείνη τρομαγμένη έφυγε από τον Παράδεισο.Ο Αδάμ,λυπήθηκε για την φυγή της Λίλιθ και ζήτησε από τον Θεό να του την φέρει πίσω.Εκείνος έστειλε τους 3 αγγέλους να την βρουν και να την φέρουν πίσω,όπου την βρήκαν κάπου στην Μεσοποταμία.Την παρακάλεσαν επανειλημμένα να επιστρέψει αλλά εκείνη αρνήθηκε.Τους είπε επίσης ότι για τους αιώνες των αιώνων,θα επισκέπτεται τα μικρά παιδιά στον ύπνο τους και θα τα πνίγει,για να εκδικηθεί.Οργισμένοι οι άγγελοι,την απείλησαν ότι θα ξεσηκώσουν την θάλασσα να την πνίξουν.

Η Λίλιθ άρχισε να κλαίει και να τους παρακαλάει να την λυπηθούν.Όντως οι άγγελοι υπέκυψαν στα παρακάλια της και εκείνη για «ανταμοιβή» ορκίστηκε ότι δεν θα πειράζει τα παιδιά που θα έχουν τα ονόματα των 3 αυτών αγγέλων γραμμένα πάνω στην κούνια τους (εξʼ ου και το χαρτί/περγαμηνή).Τώρα,γιατί την άφησαν να φύγει παρόλο που δεν πήρε τον λόγο της πίσω (ότι δηλαδή θα εκδικηθεί),είναι ένα ερώτημα χωρίς απάντηση.Αλλά η Βίβλος βρίθει από τέτοια ερωτήματα έτσι κι αλλιώς.

Για να ολοκληρώσω την ιστορία,στην συνέχεια λέγεται ότι ο Σατανάς την έκανε γυναίκα του και αρχόντισσα όλων των σκοτεινών υπάρξεων.

Λέγεται επίσης ότι η Λίλιθ είναι και το πρώτο Βαμπίρ.Από τότε στοιχειώνει τα όνειρα των ανδρών και κάνει έρωτα μαζί τους,επιτίθεται στις έγκυες γυναίκες και τελικά τις σκοτώνει.

Σύμφωνα με τα κείμενα εμφανίζεται και αυτή μαυροφορεμένη.Μία πιο ορθολογική εξήγηση είναι πως η Μόρα είναι “ψυχικός βρικόλακας” δηλαδή μια σκεπτομορφή που δημιουργεί κάποιος και την στέλνει στον ύπνο κάποιου άλλου.Μία μορφή ενέργειας που προσπαθεί να πάρει την ενέργεια του θύματος (ή το αίμα του όπως γνωρίζουμε στις γνωστές ιστορίες με του βρικόλακες) και τελικά το θύμα πεθαίνει.Το να προστατευτεί κάποιος από την Μόρα είναι πολύ δύσκολο.Για προστασία υπάρχουν πολλά ξόρκια,αλλά λέγεται ότι το πιο αποτελεσματικό είναι να γράψεις σε ένα χαρτί τα ονόματα των τριών αγγέλων που έστειλε ο Θεός να την καταδιώξουν (την Λίλιθ) όταν έφυγε από τον Παράδεισο,ο Σανβί,ο Σανσαβί και ο Σαμενγκελάφ.

Πάντως, άπαξ και σε επισκεφτεί,κανένα ξόρκι δεν πρόκειται να πιάσει.Το μόνο που θα σε σώσει είναι το θάρρος και το θράσος.

Πρέπει να την κοιτάξεις ίσια στα μάτια και να της δείξεις ότι δεν την φοβάσαι!Η Μόρα δεν εμφανίζεται μόνο μία φορά αλλά για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα ή ακόμα και για μια ολόκληρη ζωή.

 

 

Μύθος ή πραγματικότητα?Κανείς δεν ξέρει!

Εκατοντάδες άτομα τα οποία δεν σχετίζονται καθόλου με τον κόσμο του απόκρυφου έχουν αναφέρει παρόμοια περιστατικά σαν αυτό της Μόρα.

Πηγή: https://www.facebook.com/pages/Tromaktikes-istories/166051860091240

Κλείδα του Σολομώντος- Σολομωνική

0

Η Κλείδα του Σολομώντος ή απλά Σολομωνική είναι ένα γριμόριο (grimoire) βιβλίο μαγικών αφιερωμένο στον Βασιλιά Σολομώντα (όπως και πολλά άλλα). Τα γνωστά αντίγραφα δημιουργήθηκαν τον Μεσαίωνα ή και αργότερα. Το βιβλίο περιέχει πολλές παραγράφους και χωρία εμπνευσμένα από Ταλμουδικά κείμενα και από την Ιουδαϊκή Καμπάλα διδασκαλία.

Είναι πολύ πιθανό η Κλείδα του Σολομώντος να ενέπνευσε μεταγενέστερες εργασίες όπως το Lemegeton, επίσης γνωστό ως The Lesser Key of Solomon, αν και υπάρχουν πολλές διαφορές μεταξύ τους. Αυτό που μπορεί να οδήγησε στην δημιουργία του Lemegeton είναι οι κλητεύσεις και τα τελετουργικά του εξαγνισμού, ενώ λιγότερο σημαντικά ήταν τα ρούχα και τα μαγικά σύμβολα.

Πολλές εκδοχές της Κλείδας του Σολομώντος υπάρχουν, σε διάφορες μεταφράσεις, με μικρότερες ή μεγαλύτερες διαφορές. Οι περισσότερες είναι χειρόγραφες και χρονολογούνται γύρω στον 16ο ή 17ο αιώνα, αλλά ένα πρωτότυπο γραμμένο στα Ελληνικά υπάρχει ακόμη από τον 15ο αιώνα.

Κρίνοντας από το στυλ γραφής, οι πηγές του βιβλίου μπορούν να αναχθούν στον Μεσαίωνα. Πολλά βιβλία που ήταν αφιερωμένα στον Βασιλιά Σολομώντα γράφτηκαν στην χρονική περίοδο από το 1000 έως το 1453.

Αντίθετα από τα άλλα βιβλία, η Κλείδα του Σολομώντος δεν αναφέρει τα 72 πνεύματα που έκλεισε ο Σολομών σε ένα μπρούτζινο αγγείο, όπως αναφέρουν η Pseudomonarchia Daemonum (16ος αιώνας) και το Lemegeton σφραγίδα του δαίμονα (17ος αιώνας). Αυτό που η Κλείδα του Σολομώντος περιγράφει, δεν είναι η εμφάνιση ή η δουλειά κάποιου δαίμονα, αλλά μόνο τα απαραίτητα σκίτσα για να προετοιμάσει τον αναγνώστη για το κάθε μαγικό πείραμα.

Η Κλείδα του Σολομώντος, χωρισμένη σε δύο βιβλία, περιέχει κλητεύσεις και επικλήσεις για να καλέσεις πνεύματα νεκρών (κατά προτίμηση στην μάχη) και πνεύματα από την Κόλαση (δεν ξεκαθαρίζεται αν θα είναι δαίμονες ή τιμωρημένες ψυχές, αλλά γίνεται κατανοητό από τον στόχο των κειμένων ότι τα πνεύματα αυτά είναι δαίμονες). Και για να προστατευτεί ο επικλητής (καλούμενος και ως εξορκιστής στο βιβλίο) από αυτούς και από μια πιθανή προσπάθεια δαιμονισμού υπάρχουν κατάρες για να υποχρεώσουν τα απρόθυμα πνεύματα να υπακούσουν.

Το βιβλίο περιγράφει πώς να ετοιμάσεις το μελάνι για να ζωγραφίσεις τα μαγικά σύμβολα, που είναι απαραίτητα για τα πειράματα που ο δήθεν μάγος είναι έτοιμος να πραγματοποιήσει, χρησιμοποιώντας αίμα ζώου αναμεμιγμένο με άλλες ουσίες. Όλες οι ουσίες που χρειάζονται για τα μαγικά σκίτσα και τα amulets περιγράφονται λεπτομερώς, καθώς επίσης και ο τρόπος εξαγνισμού και προετοιμασίας.

Ο επικλητής πρέπει να περάσει από ένα είδος εξαγνισμού και κάθαρσης πριν εκτελέσει ένα απαιτητικό μαγικό πείραμα. Όλες οι διαδικασίες, τα τελετουργικά, τα ρούχα, τα χρώματα κ.α. αναφέρονται λεπτομερώς μέσα στο βιβλίο.

Σύμφωνα με την Κλείδα του Σολομώντος διάφορα ζώα πρέπει να θυσιαστούν ως προσφορές στα καλούμενα πνεύματα, απαραίτητη συνθήκη που είναι όμως κοινή σε μεσαιωνικά βιβλία “μαύρης μαγείας”. Το βιβλίο περιέχει οδηγίες για να εξασκηθεί ο αναγνώστης σε δήθεν νεκρομαντεία, δήθεν πειράματα αορατότητας, δήθεν να προκαλέσει κακό σε άλλους, κτλ, και την ζωδιακή εποχή που είναι κατάλληλη για κάθε δήθεν μαγικό πείραμα. Όλα τα αναγκαία ,αποκαλούμενα, μαγικά όργανα που χρειάζονται για την εκτέλεση περιγράφονται με πολλές λεπτομέρειες, συμπεριλαμβανομένου και τον τρόπο εκτέλεσής τους.

Πηγή: http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CE%B4%CE%B1_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%A3%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%BC%CF%8E%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%82

Πώς Να Χρησιμοποιήσετε Έναν Πίνακα Quija

0

Ξεκινώντας θα θέλαμε να Προειδοποιήσουμε τους αναγνώστες του Τρομακτικές Ιστορίες ότι το παρακάτω κείμενο Αποτελεί Μετάφραση Αυτής Της Σελίδας και έγινε από τους διαχειριστές της σελίδας Spooky Greek Stories. Δεν έχουμε προσωπική εμπειρία, δεν ενστερνιζόμαστε την άποψη που εκφράζετε και δεν συνιστούμε σε εσάς ή τους φίλους σας να το κάνετε. Αν ακόμα μπείτε σε αυτήν την διαδικασία θα πρέπει να το ψάξετε καλύτερα, να διαβάσετε ιστορίες ανθρώπων που το έκαναν και να δώσετε προσοχή σε αυτές. Το Ouija δεν είναι ένα απλό επιτραπέζιο παιχνίδι και πρέπει να αντιμετωπιστεί με την αρμόζουσα σοβαρότητα. Η απόφαση είναι δίκη σας!
 Ένας πίνακας Ouija είναι μια ενδιαφέρουσα εμπειρία. Ορισμένοι πιστεύουν ότι είναι μια πόρτα σε έναν άλλο κόσμο και προειδοποιούν για τη χρήση του. Οι περισσότεροι άνθρωποι το βλέπουν σαν μια ακίνδυνη εμπειρία, ιδιαίτερα αν δεν έχει ληφθεί πάρα πολύ σοβαρά. Εδώ είναι μερικές οδηγίες.
Δυσκολία: Μικρή
Απαιτούμενος χρόνος: 15 λεπτά έως 1 ώρα

01. Χρειάζονται τουλάχιστον δύο για να παίξουν το Ouija. Ένα άτομο δεν είναι σε θέση να εργαστεί στο Ouija. Πάρτε έναν φίλο σας για να το κάνετε. Ένα αγόρι και ένα κορίτσι συνήθως συνίστανται.02. Πότε να το παίξετε. Οι περισσότεροι επαγγελματίες προτείνουν τη χρήση του Ouija νύκτα, όταν, λένε, λιγοστεύουν οι παρεμβολές στην ατμόσφαιρα.03. Δημιουργία ατμόσφαιρα. Το Ouija είναι πιο διασκεδαστικό αν χαμηλώσετε τα φωτά στο το δωμάτιο ή ανάψετε κεριά. Κλείσε την τηλεόραση και κάθε μουσική για να ελαχιστοποιήσετε ήχους (παρεμβολές) που μπορεί να σας αποσπάσουν την προσοχή.04. Πάρτε θέση. Οι δύο χρήστες θα πρέπει να κάθονται απέναντι ο ένας από τον άλλο, με τα γόνατα ενωμένα, αν είναι δυνατόν, με τον πινάκα στα πόδια τους. Μην χρησιμοποιήσετε τραπέζι.

05. Αποφασίστε ποιος θα είναι αυτός που θα κάνει της ερωτήσεις ή αλλιώς θα είναι το Μέσο. Όλοι μπορούν να κάνουν ερωτήσεις στο “πνεύμα” ακόμα και κάποιος ο οποίος δεν συμμετέχει στο παιχνίδι άλλα βρίσκετε στο δωμάτιο. Οι ερωτήσεις πρέπει να υποβάλλονται στο άτομο που έχει οριστεί ως Μέσο και με τη σειρά του αυτός να ρωτά το πνεύμα.

06. Τοποθετήστε τα δάχτυλά σας στο Planchette. Εσείς και ο συμπαίκτης σας θα πρέπει να ακουμπήσετε τα δάχτυλα των δύο χεριών πολύ ελαφριά στο planchette, ή δείκτη.

07. Κούνησε τον δείκτη. Εσκεμμένα μετακινήσετε το planchette γύρω σε έναν κύκλο στο πίνακα του Ouija μια – δυο φόρες για να «ζεσταθεί».

08. Στάση. Μην αφήσετε τον έλεγχο στο πνεύμα. Το μέσο θα πρέπει να ξεκινά με την αναγγελία ότι η σύνοδος θα επιτρέψει μόνο θετικά πνεύματα ή μια υψηλότερη καλή “οντότητα” και ότι οι αρνητικές ενέργειες δεν είναι ευπρόσδεκτοι.

09. Αρχίστε με εύκολα. Ξεκινήστε με μια απλή ερώτηση, μια που να απαιτεί ένα ναι ή όχι.

10. Να είστε υπομονετικοί. Μπορεί να μην πάρετε αμέσως απαντήσεις. Δώστε στον πίνακα χρόνο για να «ζεσταθεί».

11. Να είστε ευγενικοί. Όταν ο πίνακας αρχίζει να δουλεύει, να ευχαριστήσετε την οντότητα για την φανέρωση και την επικοινωνία μαζί σας.

12. Μη κάνετε ηλίθιες ερωτήσεις. Αποφύγετε ερωτήσεις όπως, “Πότε θα πεθάνω;” γιατί ίσως απλά ανησυχήσεις χωρίς λόγο.(βλ. 14.)

13. Μην ζητάτε αποδείξεις για την φυσική του υπόσταση. Πολλοί έμπειροι χρήστες προειδοποιούν να μην ζητήσετε από το πνεύμα να κάνει αισθητή την παρουσία του. (σ.τ.μ. σηκώνοντας πράγματα στον αέρα και τέτοια παρόμοια)

14. Μην πιστεύετε ό, τι σας λέει. Ακριβώς όπως με οποιαδήποτε άλλη πηγή πληροφοριών, μη δέχεστε ότι σας λέει, ανεξάρτητα αν υποστηρίζει ότι είναι η αλήθεια ή ακριβής.

15. Κλείστε την επικοινωνία. Αυτό είναι ένα σημαντικό βήμα. Όταν τελειώσετε με τη συνεδρία, μετακινήστε το planchette στο ‘GOODBYE’ και μετά βγάλτε τα χέρια σας.

Συμβουλές:

1. Να εχετε κάποιον να γράφει τις απαντήσεις. Μερικές φορές ο δείκτης κινείτε πολύ γρήγορα και είναι δύσκολο να παρακολουθείτε τι λέγεται. Ένα τρίτο άτομο με χαρτί και στυλό μπορεί να γράψει το μήνυμα που δημιουργείτε.

2. Παίξτε νηφάλιοι. Θα έχετε καλύτερα αποτελέσματα, αν δεν έχετε πιει ή καπνίσει.

3. Διατηρήστε των ελέγχο. Εάν η συνεδρία ξεκινήσει λαμβάνοντας αγενή, χυδαίο, άσεμνο ή άλλως δυσάρεστες απαντήσεις, να διακόψει τη συνεδρίαση αμέσως.